De verwaande dief

De verwaande dief

In het zonovergoten hart van Yazd, waar de woestijnlucht gloeit van de hitte en de lemen muren van oude huizen fluisteren over verhalen uit lang vervlogen tijden, woonde een dief – lui als een hagedis in de middagzon en onredelijk arrogant.


Hij geloofde dat werken iets voor dwazen was en dat deugdzaamheid een masker was voor zwakkelingen.

"Waarom zou ik zwoegen onder de zon of me uit de naad werken in een ambacht?", mompelde hij in zichzelf, languit onder de schaduw van een vervallen karavanserai. "Waarom zou ik zweten en me inspannen als anderen verbouwen en oogsten wat ik gewoon kan pakken? Het lot is immers slimmer dan inspanning."


Op een zwoele middag, terwijl de stad sluimerde in haar siësta en de wind de geur van rijp fruit met zich meedroeg, dwaalde de dief langs een weelderige abrikozenboomgaard. Het was een zeldzaam gezicht in zo'n dorre streek: rijen gouden bomen die glinsterden in de zon, zwaar beladen met rijpe, oranje bollen die als lantaarns gloeiden tegen het groen.

Zijn lege maag knorde. Zijn ogen lichtten op.


"Ah, het lot kust me opnieuw!" verklaarde hij theatraal, terwijl hij naar de boomgaard staarde alsof het een goddelijk geschenk was. Zonder enige aarzeling of schaamte glipte hij tussen de bomen door, griste een zak vol abrikozen weg en vond een schaduwrijk hoekje onder een van de bomen. Hij ging achterover liggen met een zucht van zelfvoldane tevredenheid en beet in het sappige fruit, waarvan de zoete nectar langs zijn kin liep. De wereld had er voor hem nog nooit zo mooi uitgezien.


Maar geen enkele droom is veilig voor het oog van de waarheid.

Toen hij zich klaarmaakte om in een post-feestelijke sluimering weg te drijven, doorbrak een scherpe stem de stilte. De eigenaar van de boomgaard – een waardige man met een door de zon gebruinde huid en een rustige kracht in zijn blik – stond voor hem, met zijn armen over elkaar.


"Heb je geen ontzag voor God," vroeg de man met kalme maar strenge stem, "dat je zo openlijk op klaarlichte dag steelt?"


De dief ging lui rechtop zitten en veegde de abrikozenvellen van zijn schoot. Een sluwe glimlach verscheen op zijn lippen.


"Waarom zou ik ontzag hebben?" antwoordde hij, terwijl hij een vrucht omhoog hield als een heilig relikwie. "Deze bomen zijn toch van God? En ik ben ook een dienaar van God. Dus ik heb alleen maar gegeten uit Gods boomgaard met Gods hand. Wat is er mis mee als een dienaar geniet van de rijkdom van zijn Meester?"


De eigenaar fronste zijn wenkbrauwen, maar zei niets. In plaats daarvan knikte hij langzaam, draaide zich om en liep weg, met de belofte terug te komen met een antwoord.


Even later verscheen hij weer, dit keer vergezeld door een stevige tuinman met een touw en een dikke houten stok. De dief, die nog steeds onder de boom lag, keek nu nieuwsgierig toe.


De eigenaar gebaarde naar de dief. "Bind deze trouwe dienaar van God aan de boom vast," instrueerde hij de tuinman, "en sla hem met deze goddelijke stok totdat de wijsheid van zijn woorden hem duidelijk wordt."


Paniek bekroop de dief. Hij sprong overeind en liet de abrikozen in een plotselinge opwelling vallen. Zijn stem trilde van wanhoop.


"Ben je gek? Heb je zelf geen ontzag voor God? Om een andere dienaar van Hem zo wreed te slaan?"


Maar de eigenaar haalde alleen zijn schouders op, met een veelbetekenende glimlach op zijn lippen.


"Waarom zou ik bang zijn?" antwoordde hij. "Je bent toch een dienaar van God? En deze stok is van God. Ik gebruik alleen Gods stok om Gods dienaar een lesje te leren op Gods land."


Terwijl de dief verstijfd stond van besef, voegde de eigenaar er met een rustige plechtigheid aan toe:


"Deze wereld is als een grote berg. Wat je er ook tegenaan roept – goed of slecht – komt als een echo naar je terug. Dus als er lelijkheid terugkomt van de berg, weet dan dit: het was je eigen stem die het veroorzaakte, niet de wreedheid van de berg."

Stuur ons een e-mailBel nuVind ons