In een rustig dorpje, verscholen in een bosrijke omgeving, zat een jager stil gehurkt, zijn ogen gericht op een val die hij met grote precisie had geplaatst. Na uren wachten werd zijn geduld beloond: de val sloeg dicht.
Vol verwachting opende hij de val, maar vond alleen een kleine, vreemd uitziende vogel die daarin zat te fladderen. Toen hij zijn hand uitstak om de vogel eruit te halen, deed de vogel iets verbazingwekkends: hij sprak.
O nobele jager," zei hij, "je hebt op veel dieren gejaagd – schapen, herten, zelfs kamelen – maar je hebt nooit blijvende voldoening gevonden. Ik ben slechts een kleine vogel. Ik zal uw honger zeker ook niet stillen. Maar als u mij spaart, zal ik u drie stukjes wijsheid aanbieden – juwelen die veel voedzamer zijn dan mijn vlees. Het eerste geef ik u nu, terwijl ik nog in uw hand zit. Het tweede zal ik u vanaf het dak vertellen, en het derde vanaf die hoge boom daar."
Nieuwsgierigheid won het van honger, en de jager knikte.
De vogel sprak: "Hier is mijn eerste raad: geloof nooit in absurditeiten, wie ze ook zegt, of het nu een koning of een bedelaar is, een wijze of een dwaas." De jager, geïntrigeerd, verslapte zijn greep en de vogel vloog naar het dak.
Van daaruit gaf hij de tweede raad: "Treur niet om wat verloren is. Laat spijt los. Het verleden kan niet worden veranderd; alleen het heden ligt in jouw handen."
Na een dramatische pauze voegde de vogel eraan toe: "Ah, maar als je me had gehouden, had je een onschatbare parel in mij gevonden – een schat die meer waard is dan tien gouden munten. Een zeldzaam juweel dat je leven voor altijd had kunnen veranderen."
De jager was diep teleurgesteld. Hij greep zijn hoofd vast, jammerde en vervloekte zijn lot. "Wat was ik toch een dwaas! Wat heb ik gedaan?"
De vogel lachte. "Heb ik je niet net gezegd dat je niet om het verleden moest treuren? En heb ik je niet geadviseerd om niet in absurditeiten te geloven? Geloof je echt dat een kleine vogel als ik zo'n grote parel in zijn lichaam zou kunnen dragen? Wat ben je beide adviezen snel vergeten!"
Beschaamd keek de jager op en smeekte: "Geef me tenminste het derde stukje wijsheid. Dat verdien ik toch wel."
Vanuit de hoge boom antwoordde de vogel: "Wat heeft een man die de eerste twee niet naleeft aan nog een waarheid? Wijsheid aanbieden aan iemand die niet luistert, is als water in een gebroken kruik gieten. Waarom zou ik het derde advies verspillen aan iemand die de eerste twee negeert?"
En daarmee vloog de vogel weg, om nooit meer terug te keren.
Advies geven aan een enthousiaste onwetende, die slaapt en zich van niets bewust is, is als zaad zaaien in dorre grond.
Rumi